Rally Costa Brava Historic 2018… σε καταιγιστικό ρυθμό

Το Rally Costa Brava Historic, είναι ένα από τα μεγαλύτερα regularity rally στην Ευρώπη που προσμετρούν στο FIA Regularity Trophy και φέτος διεξήχθει και πάλι με βάση το παραθαλάσσιο χωριό Palamos. Ογδόντα πληρώματα συμμετείχαν στην 15η έκδοση, η οποία αποτελούνταν από 1000 χλμ, δύο σκέλη και 28 χρονομετρήσεις. 

Ανάμεσα τους και 9 ελληνικά πληρώματα, τα οποία έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Εμείς σας παραθέτουμε την εμπειρία του Γιώργου Γεωργακόπουλου, συνοδηγού στο Toyota Celica με το Νο33 στις πόρτες, του Δημήτρη Αρβανίτη, όπως την διηγήθηκε:

Αεροδρομίο  El Prat, Βαρκελώνη, Ισπανία
Πτήση Α3711 Βαρκελώνη – Αθήνα

“Cabin crew we’re ready for takeoff” αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του πιλότου. Τέρμα γκάζι λοιπόν και μέσα σε λίγα λεπτά το Airbus A321 της Aegean φτάνει τα 35.000 πόδια. Επιστροφή στην Ελλάδα, αλλά ας γυρίσουμε πίσω στον Οκτώβριο και στην απονομή του 24 Ώρες Ελλάδα του ΣΙΣΑ γιατί όλα ξεκίνησαν εκείνο το βράδυ. Όταν ο Δημήτρης Αρβανίτης μου λέει ξαφνικά “Τον Απρίλιο πάμε παρέα να τρέξουμε Costa Brava ?”. Η απάντηση άμεση και μονολεκτική “Πάμε”.

Την επόμενη μέρα ραντεβού στο γραφείο του Δημήτρη για καφέ κ συγκέντρωση πληροφοριών για τον αγώνα μέσα από το site της λέσχης. 1η Δεκεμβρίου είχαμε ήδη κλείσει τα αεροπορικά εισιτήρια  και ήδη γνωρίζαμε πως κ άλλοι φίλοι μας έχουν ήδη δηλώσει και αυτοί. Οι πληροφορίες από φίλους που έχουν ξανά συμμετάσχει στον συγκεκριμένο αγώνα βλέπε Δελαπόρτα, Κονταράτο και Μουστάκα, ήταν πως η Costa Brava θεωρείται ίσως ο καλύτερος αγώνας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Regularity της FIA. Γρήγορος ρυθμός, υψηλές μωτ, μικρές ανασυγκροτήσεις, μεγάλες ειδικές με πολλές χρονομετρήσεις και πολύ νυχτερινή οδήγηση. Αν είσαι λάτρης του συγκεκριμένου στυλ Regularity, τότε το Palamos είναι ο ιδανικός προορισμός για σένα.

Επιστροφή στο σήμερα, λοιπόν. Στο facebook είχαμε φτιαξει ένα group όπου εκεί κουβεντιάζαμε, βάζαμε φωτογραφίες, κάναμε πλάκα ο ένας στον άλλον και όλα έδειχναν πως στον αγώνα θα περάσουμε μοναδικά. Κι έτσι έγινε. Είναι μοναδική εμπειρία το να συμμετάσχει κάποιος στον συγκεκριμένο αγώνα. Ότι και να σου πει ο Θέμης, ο Σπύρος κι ο Γιώργος αν δεν κάνεις την 1η ειδική δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Τίποτα όμως. Βασικά δεν χρειάζεται καν η 1η ειδική, αρκεί να φτάσεις στο Calibration όπου εκεί παίρνεις μια εικόνα για τις διαδρομές που θ’ ακολουθήσουν.

Calibration 8.870km, μόνο στροφές.  Ντάξει είχε 2 ευθείες, τίποτα δηλαδή. Η αδρεναλίνη έχει ξεκινήσει να τρέχει στις φλέβες, όσο τρέχαμε κι εμείς για να βρούμε τα σωστά πατήματα. Να κάτσουμε τέρμα δεξιά, να κάτσουμε πιο αριστερά μήπως να ακολουθήσουμε αγωνιστικές γραμμές; Αυτές ήταν οι απορίες όλων μας. Μετά από 2,5 ώρες τελειώσαμε το calibration. Ο Θέμης με τον Tsit εξακολουθούν να βρίσκονται στο βουνό για δοκιμές, οι υπόλοιποι πίνουμε μπύρες και τους περιμένουμε στο ξενοδοχείο για να πάμε για Tapas. Νωρίτερα το απόγευμα έχουμε κατεβάσει τα αυτοκίνητα από την νταλίκα και έχουμε όλοι μας διαλέξει ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου χορηγία της Carrera και του Κυριάκου Κοφινά.

Παρασκευή πρωί. Αγκαλιά στο κρεβάτι του δωματίου με το roadbook και το χαρτί των ειδικών για να γίνουν οι απαραίτητες σημειώσεις. Η κάμερα full φορτισμένη περιμένει και εκείνη να πάρει την θέση της. Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία. Όλα είναι έτοιμα. Το Palamos έχει βάλει τα  γιορτινά του. Ο κόσμος έχει γεμίσει το park ferme κ φωτογραφίζεται με τα αυτοκίνητα. Τα χρονόμετρα έχουν ήδη ρυθμιστεί με την επίσημη ώρα αγώνα και παντού μυρίζει βενζίνη. Μαζευόμαστε στην ράμπα εκκίνησης για την αναμνηστική φωτογραφία. Η Ελληνική σημαία κυματίζει. Τελευταίο τσιγάρο, μια γουλιά νερό και μπαίνω στο bucket. Ο Δημήτρης κι εγώ είμαστε έτοιμοι. Καλό αγώνα εύχεται ο ένας στον άλλον και να γυρίσουμε με ασφάλεια το βράδυ στο ξενοδοχείο.

5, 4, 3, 2, 1, Go…….. 1η ειδική, υπερειδική καλύτερα. Διαδρομή 510 μέτρα. Χρόνος 62″. Χώμα, σλάλομ και περιστροφή γύρω απο τα βαρέλια. Ο Δημήτρης προσπαθεί, θέλει προσοχή μην ενθουσιαστείς πολύ με την διαδρομή και χτυπήσει το αυτοκίνητο στον τοίχο. Τελειώσαμε, όλα καλά.

Επόμενη ειδική το calibration του αγώνα. Γνώριμη διαδρομή. Όλα καλά κι εκεί. Συνεχίζουμε, έχουμε ενθουσιαστεί, ο ρυθμός είναι καταιγιστικός. Φτάνουμε στην 3η ειδική, ένα τελευταίο check ότι όλα είναι οκ με τις σημειώσεις και παίρνουμε θέση μπροστά από το χρονόμετρο της Blunik . Μωτ 50, χαχαχα τι άλλο βέβαια. Ξεκινάμε, η μια στροφή διαδέχεται την άλλη. Πάμε καλά και στο 3 χλμ πριν το τέλος της ειδικής, ανάβει το λαμπάκι από το δυναμό. Προβληματιζόμαστε, το αυτοκίνητο είναι οκ, έχει ανεβάσει λίγο θερμοκρασία. Αποφασίζουμε να τερματίσουμε και να δούμε στην συνέχεια τι έχει γίνει. Σταματάμε σ’ ένα βενζινάδικο, ανοίγουμε γρήγορα το καπό και βλέπουμε πως έχει φύγει το λουρί του δυναμό από την θέση του. Απογοήτευση απερίγραπτη. Ο κινητήρας να καίει, να βλέπουμε το λουρί και να μην μπορούμε να το ακουμπήσουμε. Προσπαθώ γρήγορα να το βγάλω, κάπου έχει  πιαστεί, το χέρι μου καίγεται απο την πολλαπλή εισαγωγή. Ο Δημήτρης απογοητευμένος ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Τα παιδιά στο βενζινάδικο να μιλάνε μόνο Ισπανικά, η συνεννόηση μεταξύ μας είναι αδύνατη. Λέμε, δεν είναι δυνατόν να μας συμβαίνει αυτό. Σκέφτομαι πως ο Λάμαρης με τον Γιώργο ξεκινάνε  πιο πίσω από εμάς. Αμέσως τηλέφωνο στον Χάρη, του εξηγώ και μετά απο 2 λεπτά μας βρίσκει. Ο Γιώργος πετάγεται από το Mini και χωρίς δεύτερη σκέψη πέφτει κάτω από το αυτοκίνητο. Το λουρί που έχει για κακή μας τύχη είναι ελάχιστα πιο μικρό. Όχι ρε πούστη, φωνάζει ο Δημήτρης κι εγώ. Ο Χάρης έχουν ήδη φύγει για να προλάβουν την επόμενη ειδική.

Μετά γίνανε πράγματα που είναι αδύνατον να γραφτούν (Δελαπόρτα κ υπόλοιποι μην γελάτε). Μετά από αρκετή ώρα το αυτοκίνητο είναι έτοιμο με καινούργιο λουρί. Μιλάμε στο τηλέφωνο με την οργάνωση του αγώνα όπου μας δίνει οδηγίες να φτάσουμε στην 6η ειδική. Έχουμε χάσει την 4η και την 5η. Δεν μας νοιάζει, δεν μας νοιάζουν τα αποτελέσματα, θέλουμε απλά να ζήσουμε την μοναδική εμπειρία που για εμάς ξεκίνησε νωρίς. Γρήγορα βγαίνουμε εθνική, τέρμα γκάζι και μετά από 35 λεπtά βρισκόμαστε στην εκκίνηση της 6ης ειδικής 1 λεπτό πριν κλείσει το control. Επόμενη ειδική, 68,00 χλμ περίπου. Η μεγαλύτερη του αγώνα. Τα πρώτα 22,00 χλμ μόνο στροφές. Να μην μπορούμε έστω και για 1 δευτερόλεπτο να ‘πιάσουμε’ την ζητούμενη ταχύτητα.

Ύστερα από αρκετές ειδικές, φτάνουμε στην 1η ανασυγκρότηση του αγώνα, αλλά λόγω του προβλήματος κι επειδή ήδη έχουμε αργήσει φεύγουμε κατευθείαν για το νυχτερινό κομμάτι της 1ης ημέρας. Δεν έχουμε βγεί από το αυτοκίνητο από το μεσημέρι που το επισκευάσαμε. Η ταχύτητα μόνο 50 στις ειδικές με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο νυχτερινό κομμάτι κάναμε κάποιες από τις καλύτερες ειδικές του αγώνα. Είχαν απ’ όλα. Στροφές, εσάκια, ανηφόρα, κατηφόρα, γκρεμό, χώμα, τσιμεντόδρομο και πλοήγηση.
Έχουμε ήδη κουραστεί και οι δυο. Νιώθω τα μάτια μου να κλείνουν. Μέσα από το γκρουπ που είχαμε δημιουργήσει ενημέρωνε το ένα πλήρωμα το άλλο. Για βενζινάδικα, για κάποιο πρόβλημα που μπορεί να αντιμετώπιζε κι σίγουρα ότι τερματίζαμε τις ειδικές όλοι με ασφάλεια. Με μήνυμα μάθαμε ότι ο Χάρης με τον Γιώργο εγκατέλειψαν από σασμάν. Ήταν αδύνατον να βρεθούμε σε κάποια ανασυγκρότηση λόγο του ρυθμού του αγώνα. Όταν βέβαια συνέβαινε αυτό ο χρόνος ήταν ελάχιστος. Το μόνο που προλάβαινες να ρωτήσεις ήταν ” Όλα καλά ? “. Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Ευτυχώς ο ρυθμός μέσα στις ειδικές ήταν τέτοιος, που ξυπνούσαμε αμέσως κ οι δυο.

Τερματισμός 1ης ημέρας. Η ώρα είναι 4.30 π.μ. Μια λέξη. Πτώματα.

Η επόμενη ημέρα συνεχίστηκε με τον ίδιο ρυθμό. 27αρες ειδικές, 15αρες ειδικές. Πολύ, πάρα πολύ στροφή, τα λάστιχα να ουρλιάζουν, τα φρένα να δουλεύουν υπερωρίες και να προσπαθείς να κρατήσεις ρυθμό σε μια διαδρομή που είναι αδύνατον. Έβλεπα στο όργανο πως είμαστε +15, +19 μπροστά και μέχρι να γυρίσω και να ενημερώσω τον Δημήτρη βρισκόμασταν στο -20.

Το απόγευμα είχαμε ανασυγκρότηση 40 λεπτών σε ένα φανταστικό χωριό, όπου όλοι ήταν έξω για να χαζέψουν τα αυτοκίνητα. Νερά, χυμό, sandwich μας προσέφερε η κοινότητα του χωριού. Είναι περιττό να αναφέρω πως δεν είχαμε χρόνο να σταματήσουμε κ να φάμε σαν άνθρωποι. Αστείο. Τρώγαμε, πίναμε ότι προλαβαίνουμε στους ανεφοδιασμούς. Καμία σοκολάτα, κανένα μπισκότο κ βέβαια νερό. Πολλά υγρά. Τελικά καταφέραμε να τερματίσουμε το βράδυ του Σαββάτου περίπου στις 1.30 π.μ.

Η γιορτή του τερματισμού είχε ήδη ξεκινήσει. Μαζί με τον Καλογερά τερματίσαμε την ίδια ώρα, βρήκαμε τα παιδιά να πίνουν μπύρες πάνω από το Parc Ferme σ’ ένα μαγαζί. Ο ένας χαιρετούσε τον άλλον, φιλιόμασταν κ αγκαλιαζόμασταν σαν να ήμασταν όλοι νικητές (ξέρω θυμίζει Παπαδόπουλο αυτό) . Τα καταφέραμε, τελειώσαμε με ασφάλεια, χωρίς κάποιο ατύχημα σ’ ένα συγκλονιστικό αγώνα. Κάτσαμε όλοι μαζί κι ανταλλάξαμε απόψεις. Έπεσε πολύ γέλιο περιγράφοντας ο καθένας μας κάποιο απρόοπτο που του έτυχε. Τέλος καλά, όλα καλά.

Συμπεράσματα. Αγώνας sporting βαφτισμένος regularity. Είχε την επικινδυνότητά του, αν αναλογιστούμε πως τρέχαμε σε ανοιχτούς δρόμους. Ορεινούς βέβαια, αλλά ανοιχτούς. Τα αυτοκίνητα ήταν αγωνιστικά, μόνο με αγωνιστικό αυτοκίνητο μπορείς να ακολουθήσεις τον αγώνα. Πολύ υψηλές μωτ που σε ορισμένα σημεία ήταν αδύνατον να τις πιάσεις. Τεράστιες ειδικές, με πολλές, πάρα πολλές στροφές. Πάρα πολύ ωραία τοπία και φανταστικές μυρωδιές ( ξέρετε εσείς….). Μοναδική εμπειρία, νομίζω αξίζει τον κόπο κάποιος να συμμετάσχει, να δει και την οργάνωση στο εξωτερικό. Ωχ κουράστηκα, άλλωστε σε λίγο προσγειωνόμαστε. Η ερώτηση είναι μια: Θα το ξανά έκανες ? Δεν ξέρω…

Δημήτρη σ’ ευχαριστώ για την μοναδική εμπειρία που ζήσαμε παρέα!